Poradnia LAUDAME dla dzieci i młodzieży
 

Działamy zgodnie z przepisami Ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991r (tekst jednolity: Dz.U z 2004 nr 256 poz 2572 z późniejszymi zmianami). Organem nadzorującym pracę poradni jest Mazowiecki Kurator Oświaty.

Placówka jest wpisana do ewidencji szkół i placówek niepublicznych Powiatu Otwockiego pod numerem: 2/Ośw.P./2016 

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna LAUDAME, oferuje rodzaje terapii:

  • konsultacja psychologiczna,
  • konsultacja psychologiczno-pedagogiczno-logopedyczna w kierunku diagnoz autyzmu i zespołu Aspergera,
  • diagnoza autyzmu i zespołu Aspergera,
  • diagnoza psychologiczna,
  • diagnoza trudności szkolnych,
  • diagnoza gotowości szkolnej,
  • diagnoza wczesnego wspomagania rozwoju (WWR),
  • terapia psychologiczna – indywidualna,
  • terapia w podejściu behawioralnym oparta o prawa uczenia się i stosowaną analizę zachowania (TEACCH),
  • terapia grupowa – trening umiejętności społecznych,
  • zajęcia ogólnorozwojowe – jak się uczyć?

 Pomoc logopedyczna/neurologopedyczna:

  • konsultacja logopedyczna
  • diagnoza logopedyczna
  • terapia logopedyczna

 Pomoc pedagogiczna:

  • diagnoza dysleksji i ryzyka dysleksji
  • konsultacja pedagogiczna
  • terapia pedagogiczna

 Pomoc integracji sensorycznej

  • diagnoza procesów integracji sensorycznej
  • terapia integracji sensorycznej

Pomoc psychologiczna:

 Konsultacja psychologiczna

Konsultacja psychologiczna  to jednorazowe (rzadziej kilkukrotne) spotkanie z psychologiem, którego celem jest określenie charakteru problemów, dysfunkcji dziecka oraz zaproponowanie odpowiednich metod pracy nad rozwiązaniem lub zmianą. Podczas konsultacji można też uzyskać doraźną pomoc psychologiczną - wspólnie z psychologiem spróbować lepiej zrozumieć problemy, z jakimi zmaga się nasze dziecko.

Zgłoś się do nas, jeśli Twoje dziecko:

  • przejawia trudności adaptacyjne
  • jest nieśmiałe, zalęknione, ma problemy natury emocjonalnej
  • ma trudności z nauką
  • jest agresywne i nie stosuje się do przyjętych zasad społecznych
  • przeżyło traumatyczne zdarzenie (rozwód rodziców, śmierć lub choroba kogoś bliskiego, wypadek)
  • często wchodzi w konflikty
  • nie mówi w określonych sytuacjach (w których mówienie jest oczekiwane, np. w szkole, w przedszkolu, w obecności określonych osób), w innych natomiast mówi normalnie.

 Jeśli wydaje Ci się, że Twoje dziecko potrzebuje specjalistycznej opieki i wsparcia, ale nie wiesz, jakiego rodzaju pomoc byłaby najlepsza - przyjdź na konsultację, by, wspólnie z psychologiem, ustalić, jakiego wsparcia lub pomocy Twoje dziecko potrzebuje. Czas trwania sesji to 50-60 minut.

Konsultacja psychologiczno-pedagogiczno-logopedyczna w kierunku diagnozy autyzmu i zespołu Aspergera

Dla rodziców/opiekunów, którzy nie wiedzą czy diagnozować dziecko pod kątem Całościowych Zaburzeń Rozwojowych, takich jak, na przykład autyzm i Zespół Aspergera lub mają kłopot z trudnymi - niepokojącymi zachowaniami oferujemy konsultację psychologiczno-pedagogiczno- logopedyczną pod kątem diagnozy w kierunku Całościowych Zaburzeń Rozwojowych. Podczas konsultacji rodzice zostaną poinformowani, czy istnieje potrzeba kontynuacji pogłębionej diagnozy pod kątem autyzmu lub zespołu Aspergera. Czas trwania sesji: 60-120 minut

Diagnoza autyzmu i zespołu Aspergera

Diagnoza autyzmu i zespołu Aspergera określa charakter zaburzeń ze spektrum autystycznego lub je wyklucza. W procesie diagnostycznym udział bierze wielodyscyplinarny zespół specjalistów.

Zespół diagnostyczny stanowią:

  • psychiatra dzieci i młodzieży,
  • psycholog,
  • pedagog / logopeda

z doświadczeniem w terapii osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu.

Cały proces diagnostyczny jest długotrwały, wieloetapowy i pracochłonny, ponieważ uwzględnia wszystkie sfery rozwoju dziecka. Na proces diagnozy autyzmu i zespołu Aspergera składa się:
 

  • Wywiad z rodzicami (opiekunami dziecka)–pierwsze spotkanie rodziców z diagnostą, mające pomóc ustalić jak do tej pory przebiegał rozwój dziecka . Pytania zadawane podczas wywiadu odnoszą się do: rozwoju fizycznego, komunikacji, zabawy oraz relacji społecznych. Wywiad kliniczny ma charakter ustrukturyzowanej rozmowy i powinien być przeprowadzany pod nieobecność dziecka (około 2 h).
  • Analiza dokumentacji medycznej/psychologicznej dziecka – ważne jest, by rodzice dostarczyli możliwie najobszerniejszą dokumentację medyczną, pedagogiczną, psychologiczną, logopedyczną oraz jeżeli posiadają - materiały video zawierające nagrania niepokojących zachowań dziecka. W oparciu o nie zespół diagnostyczny dokonuje analizy niezbędnej na dalszym etapie badania dziecka.
  • Obserwacja psychologiczno - pedagogiczna – jest to obserwacja pod kątem kryteriów diagnostycznych prowadzona przez psychologa oraz pedagoga specjalnego. Podczas obserwacji przeprowadza się próby dotyczące funkcjonowania poznawczego i komunikacyjnego dziecka oraz rozwoju zabawy. W miarę możliwości obserwacja powinna zostać przeprowadzona w ciągu jednej wizyty (około 1.5 h).
  • Badanie lekarskie (psychiatryczne) – dalszym etapem jest spotkanie dziecka z doświadczonym w pracy z osobami z zaburzeniami rozwoju ze spektrum autyzmu lekarzem psychiatrą. Podczas tego spotkania ocenia się również stan somatyczny. Lekarz może zasugerować potrzebę dodatkowych konsultacji medycznych (badania neurologiczne, genetyczne, metaboliczne, okulistyczne, audiologiczne, foniatryczne itd.) (około 1.5 h).
  • Obserwacja psychologiczno - logopedyczna– to kolejne spotkanie z psychologiem/pedagogiem i logopedą, który ocenia stopień rozwoju mowy, aparatu artykulacyjnego, możliwości neurologicznych wykształcenia mowy u dziecka, które nie mówi, lub u którego stopień rozwoju mowy jest nieadekwatny do wieku. Obserwacja ta zazwyczaj odbywa się w połączeniu z diagnozą psychiatryczną (około 1.5 h).
  • Opracowanie wyników diagnozy i omówienie wniosków– na tym etapie zespół diagnostyczny opracowuje pisemną opinię, uzupełnia diagnozę o opis poszczególnych objawów kryterialnych występujących lub niewystępujących u dziecka.
  • Przekazanie rozpoznania – to ostatni proces diagnostyczny. W wyniku wszystkich powyższych działań rodzice otrzymują pisemną diagnozę psychiatryczną dziecka postawioną wg. obowiązujących w Polsce kryteriów diagnostycznych ICD-10 (Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Zaburzeń Psychicznych). Otrzymana diagnoza stanowi podstawę do ubiegania się o zaświadczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na autyzm, lub Zespół Aspergera w publicznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, jak również o zaświadczenie o niepełnosprawności. Podczas tego spotkania z rodzicami psycholog omawia wyniki poczynionych obserwacji,  informuje o możliwościach dalszego postępowania terapeutycznego, a także wyjaśnia wszelkie wątpliwości.

Koszt diagnozy wynosi: 750 - 900 zł - Płatność wnoszona jednorazowo, gotówką, lub przelewem na konto. Dzieci, u których w wyniku diagnozy w LAUDAME zostanie rozpoznany autyzm lub zespół Aspergera i zostaną zakwalifikowane do Terapeutycznego Punktu Przedszkolnego Laudame mają refundowaną połowę kosztów diagnozy.


Czas wykonania diagnozy: od pierwszej wizyty do przekazania diagnozy mija nie więcej, niż miesiąc czasu. Jest to czas maksymalny, obecnie staramy się, by zakończyć diagnozę w ciągu dwóch tygodni.


Konsultacja psychologiczno-pedagogiczno-logopedyczna w kierunku diagnozy autyzmu i Zespołu Aspergera

Dla rodziców/opiekunów, którzy nie wiedzą czy diagnozować dziecko pod kątem Całościowych Zaburzeń Rozwojowych, takich jak, na przykład autyzm i Zespół Aspergera lub mają kłopot z trudnymi/niepokojącymi zachowaniami, oferujemy konsultację psychologiczno-pedagogiczno-logopedyczną pod kątem diagnozy w kierunku Całościowych Zaburzeń Rozwojowych. Podczas konsultacji rodzice zostaną poinformowani, czy istnieje potrzeba kontynuacji pogłębionej diagnozy pod kątem autyzmu lub zespołu Aspergera.

Koszt konsultacji wynosi: 150 zł

Diagnoza psychologiczna

 Diagnoza psychologiczna dziecka stanowi próbę wyjaśnienia czynników i mechanizmów psychologicznych wpływających na powstawanie zgłaszanych problemów oraz genezy tychże problemów. Służy poznaniu dziecka, jego możliwości rozwoju, zachowań, specyfiki trudności w funkcjonowaniu szkolnym, osobniczym, w relacjach rodzinnych, czy rówieśniczych. Określa udział czynników organicznych, środowiskowych i psychologicznych w powstawaniu i podtrzymywaniu się nieprawidłowych form zachowań i funkcjonowania. Może dotyczyć całości funkcjonowania psychicznego danej osoby np. inteligencja i osobowość lub jednego z elementów funkcjonowania człowieka np. dominujące potrzeby, system wartości.

Celem diagnozy jest określenie:

  • poziomu funkcji poznawczych (intelekt) oraz funkcji percepcyjno-motorycznych dziecka osobowości,
  • specyficznych trudności w nauce – dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia – oraz zaburzeń typu dyslektycznego i wynikających z nieprawidłowych nawyków edukacyjnych,
  • ryzyka wystąpienia specyficznych trudności w nauce u dzieci przedszkolnych,
  • dysharmonii rozwojowych u dzieci przedszkolnych,
  • zaburzeń emocjonalnych oraz trudności adaptacyjnych i zaburzeń neurotycznych.

 Na diagnozę składają się:

  • wywiady przeprowadzane z rodzicami i z dzieckiem (na temat zaburzenia oraz na temat środowiska, w którym klient się wychowywał i tego, w którym funkcjonuje obecnie),
  • czasem opinie od innych psychologów, nauczycieli,
  • karty wypisów ze szpitali - jeśli dziecko było hospitalizowane,
  • bezpośrednia obserwacja zachowania w gabinecie psychologicznym,
  • wykonanie specjalistycznych, wystandaryzowanych testów psychologicznych i pedagogicznych, które służą do oceny rozwoju intelektualnego, poznawczego, emocjonalnego, społecznego i językowego dziecka.

Po diagnozie następuje omówienie jej wyników, podczas którego klient otrzymuje informację na temat problemów w codziennym funkcjonowaniu oraz na temat swoich zasobów – mocnych stron, na których może się oprzeć w procesie terapii. Diagnosta proponuje również odpowiednie formy pomocy terapeutycznej. Czas trwania całej diagnozy psychologicznej to, na ogół, ok. 120-180 minut.

Diagnoza trudności szkolnych

 Jeżeli rodzice lub nauczyciele zaobserwują u dziecka problemy w nauce, w obszarze czytania bądź pisania, warto skonsultować je ze specjalistą przeprowadzającym diagnozę trudności szkolnych. Diagnoza dysleksji przeprowadzana w naszej poradni rozpoczyna się od konsultacji, w której specjalista przeprowadza wywiad z rodzicem. Rozmowa dotyczy rozwoju dziecka od momentu ciąży do chwili obecnej. W ramach diagnozy przeprowadzane są również badania, pozwalające ocenić poziom sprawności intelektualnej dziecka (różnych funkcji poznawczych). Następnie ustala się, czy i jakie trudności w czytaniu lub pisaniu występują w tym przypadku. Efektem analizy zebranych informacji i testów wypełnianych przez dziecko jest opinia o specyficznych trudnościach w nauce, która zawiera zarówno szczegółową diagnozę, jak i zalecenia dotyczące pracy z dzieckiem w szkole oraz w domu.

 Prosimy rodziców o przygotowanie się do badania, a więc zabrania ze sobą:

  • opinii od innych psychologów, nauczycieli jeżeli takie były kiedykolwiek sporządzone,
  • karty wypisów ze szpitali - jeśli dziecko było hospitalizowane,
  • zeszytu dziecka, w którym widać charakter jego pisma, np. do języka polskiego, historii.

Standardowo, opinie o specyficznych trudnościach w nauce wystawiane są u nas w ciągu tygodnia od zakończenia badania, jednak w sytuacjach, gdy rodzicom zależy na pilnym otrzymaniu dokumentu, możliwe jest indywidualne ustalenie szybszego terminu odbioru opinii.

 Zgłoś się do nas jeśli twoje dziecko:

  • ma problemy z rozróżnianiem pewnych liter podczas czytania lub pisania, myli wyrazy o podobnym brzmieniu,
  • tak się koncentruje na czytaniu treści, że nie rozumie ich przekazu, opuszcza wyrazy lub litery,
  • ma trudności z opanowaniem takich umiejętności jak nauka tabliczki mnożenia trudności z opanowaniem języków obcych lub nauczeniem się wierszy,
  • ma trudności z przepisywaniem tekstu lub pisaniem z pamięci,
  • nie lubi rysować, robi to mało precyzyjnie, rysunki są uproszczone, niewłaściwie rozplanowane na stronie,
  • bardzo wolno pisze,
  • ma trudności z rozpoznawaniem kierunków w przestrzeni,
  • ma trudności w orientacji w lewej i prawej stronie własnego ciała,
  • pomimo znajomości reguł ortograficznych robi błędy w wyrazach zawierających trudność ortograficzną.

Warto przyjść na konsultację gdy:

  • rodzic zaobserwował opisane lub inne wzbudzające podejrzenie symptomy,
  • dysleksja została zdiagnozowana wśród członków bliskiej rodziny,
  • nauczyciel lub pedagog sugeruje, że dziecko może mieć dysleksje rozwojową.

Diagnoza gotowości szkolnej

Diagnoza gotowości szkolnej ma na celu ustalenie, czy dziecko 5,6 letnie osiągnęło już poziom rozwoju, który pozwoli mu sprostać obowiązkom szkolnym. Wyniki tego badania pomogą rodzicom podjąć decyzję o tym czy umieścić dziecko w klasie 0 czy klasie I.

Diagnoza gotowości szkolnej składa się z:

  • oceny rozwoju poznawczego, czyli oceny takich funkcji jak: uwaga, pamięć, percepcja orientacja w schemacie ciała, myślenie
  • oceny rozwoju emocjonalno-społecznego czyli umiejętności nawiązywania kontaktu, kontroli emocji, adekwatnego reagowania, radzenia sobie z porażką, motywacji do podejmowania wysiłku intelektualnego.

I spotkanie – rozmowa z rodzicami i dzieckiem, badanie (czas trwania 1,5- 2 godzin).

II spotkanie – omówienie z rodzicami wyników badania (czas trwania 0,5-1 godziny).

Wczesne Wspomaganie Rozwoju dziecka (WWR)

Wczesne Wspomaganie Rozwoju Dziecka jest formą pomocy dzieciom i ich rodzinom obejmującą kompleksowe, wielospecjalistyczne oddziaływania mające na celu pobudzanie psychoruchowego, językowego, emocjonalnego i społecznego rozwoju dziecka.

Wypełnij i prześlij Formularz zgłoszeniowy

Kto może korzystać z terapii Wczesnego Wspomagania Rozwoju?

Każde dziecko może otrzymać od 4 do 8 godzin zajęć w miesiącu. Zajęcia w Zespole Wczesnego Wspomagania rozwoju są bezpłatne.  

W ramach bezpłatnych, stałych zajęć dzieci będą mogły korzystać z pomocy:

  • Psychologa/Neuropsychologa
  • Logopedy/Neurologopedy
  • Pedagoga
  • Fizjoterapeuty
  • Terapeuty Integracji Sensorycznej SI
  • Terapeuty Ruchu (ruch rozwijający W.Sherborne)
  • Dietetyka lub innego Specjalisty, jaki będzie dziecku niezbędny

Forma i rodzaj zajęć będzie dopasowany do aktualnych potrzeb rozwojowych dziecka.

Dzieci przyjmowane są na zajęcia w oparciu o opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju, którą wydaje Powiatowa Poradnia Psychologiczno - Pedagogiczna.

Psychoterapia dzieci i młodzieży

Słowo psychoterapia pochodzi od dwóch greckich wyrazów: psyche = dusza i therapein = leczyć.

 Celami psychoterapii dzieci i młodzieży są:

  • pomoc w poradzeniu sobie z problemami emocjonalnymi, takimi jak: fobie, tiki, objawy psychosomatyczne (np. bóle głowy, brzucha, kłopoty ze snem, moczenie),
  • rozwijanie kompetencji społecznych np. umiejętności tworzenia i utrzymywania relacji z rówieśnikami,
  • wsparcie w sytuacjach kryzysowych, takich jak choroba, śmierć, uraz oraz w radzeniu sobie z innymi trudnymi doświadczeniami,
  • wsparcie rozwoju emocjonalnego i poznawczego dziecka

 Po wstępnej konsultacji lub przeprowadzonej diagnozie rozpoczyna się terapia psychologiczna. Proponujemy spotkania indywidualne lub grupowe.

 Terapia indywidualna polecana jest w przypadku dzieci:

  • nieśmiałych,
  • z lękiem,
  • z zaburzeniami nastroju,
  • nadpobudliwych psychoruchowo (ADHD),
  • z całościowymi zaburzeniami rozwoju,
  • z Zespołem Aspergera,
  • trudnościami z koncentracją uwagi, pamięcią,
  • obniżonym poziomem rozwoju umiejętności poznawczych (percepcja i pamięć wzrokowa, percepcja i pamięć słuchowa, funkcje wykonawcze, pamięć, intelekt).

Sesje terapeutyczne to regularne spotkania, które mają stałą częstotliwość i są prowadzone zawsze przez tego samego terapeutę. Częstotliwość spotkań jest zależna od zagadnienia, jakiego dotyczą. Czas trwania całej psychoterapii jest uzależniony od ustalonych celów i złożoności zagadnień, nad którymi dziecko i terapeuta pracują. Kilka pierwszych spotkań (na ogół są to 3 pierwsze spotkania) ma charakter diagnostyczny, czyli służy poznaniu aktualnej i przeszłej sytuacji życiowej dziecka oraz ustaleniu (wspólnie z rodzicami, jeśli klientem jest małe dziecko) celów terapii i ustaleniem zasad współpracy. Czas trwania sesji to 50 minut.

Terapia behawioralna oparta o prawa uczenia się i stosowaną analizę zachowania (TEACCH)

 Program TEACCH (Treatment and Education of Autistic and Related Communication Handicapped Children), czyli Program Terapii i Edukacji Dzieci Autystycznych oraz Dzieci z Zaburzeniami w Komunikacji. Proces nauczania i pracy z dzieckiem rozpoczynamy od oceny poziomu rozwojowego dziecka, jego profilu psychoedukacyjnego PEP-R lub VB-MAPP, jego deficytów i mocnych stron. Na podstawie VB-MAPP lub PEP-R opracowujemy strategię nauczania, która ma pomóc w realizacji krótkotrwałych i odległych celów nauczania. Założone cele wprowadza się w życie przez indywidualne programy terapeutyczne. Muszą być one pilotowane przez specjalistę, który dokonuje oceny postępów w rozwoju dziecka i modyfikuje program na bieżąco wg najważniejszych potrzeb, takich jak: naśladowanie, motoryka mała i duża, percepcja wzrokowa i słuchowa, koordynacja wzrokowo - ruchowa, czynności poznawcze, komunikacja, mowa czynna, zachowania niepożądane, umiejętności językowe i umiejętności społeczne.

Proces nauczania w metodzie TEACCH składa się z trzech stopni:

  • na podstawie możliwości dziecka w różnych dziedzinach uczenia, dokonujemy oceny jego poziomu rozwoju,
  • na tej podstawie opracowujemy strategię nauczania (krótkofalowe i odległe cele nauczania),
  • cele wprowadzamy poprzez realizację indywidualnego programu (IPET).

Program usprawniający i wspomagający rozwój dziecka dostosowujemy do sposobu jego nauczania, specyfiki środowiska, w jakim dziecko żyje.

Wyróżniamy hierarchię wartości i realizowanych celów:

Problemy zagrażające życiu dziecka:

  • napady autoagresji lub agresji skierowanej wobec innych
  • nie przestrzega zasad obowiązujących na ulicy
  • nie spożywa posiłków, nie pije napoi

Aby poprawić poziom adaptacji w tych zakresach, stosujemy zabiegi modyfikujące, ograniczające, zmieniające sytuację, w których pojawia się ryzyko wystąpienia niepożądanych zachowań.

Problemy zagrażające życiu dziecka w rodzinie:

  • napady złości,
  • nieestetyczny sposób jedzenia, konieczność karmienia
  • uporczywe problemy ze snem
  • nieumiejętność dokonania samodzielnej toalety
  • brak nawyków higienicznych
  • uporczywe artykułowanie dziwacznych i niezrozumiałych dla otoczenia dźwięków
  • przywłaszczanie przedmiotów należących do rodzeństwa

Sposobem lepszej adaptacji dziecka z autyzmem do warunków życia domowego jest zmiana stylu życia rodziny i odpowiednie ćwiczenia. W tym celu pomagamy rodzinie jak uczyć dziecko podstawowych zadań.

Przystosowanie dziecka do życia w społeczeństwie, poza domem i szkołą. Dążymy do wyrobienia w dziecku odpowiednich nawyków i sprawności:

  • samodzielne robienie zakupów,
  • poprawnego zachowania w czasie kontaktów z innymi ludźmi.

Przystosowanie społeczne dziecka pozwoli osiągnąć mu wyższy stopień niezależności i umożliwi prowadzenia w miarę normalnego życia. Dobór ćwiczeń opiera się na wnikliwej analizie, ocenie, na miarę jego możliwości rozwojowych.

Program TEACCH w przeciwieństwie do modyfikacji behawioralnych nie zajmuje się bezpośrednio zachowaniem, ale okolicznościami warunkującymi uczenie się nowych umiejętności. Posługujemy się też najnowszymi osiągnięciami psychologii poznawczej, która zajmuje się badaniem różnic w rozwoju poszczególnych obszarów mózgu, odpowiedzialnych za konkretne procesy myślowe u dzieci autystycznych i nieautystycznych. Czas trwania całej terapii jest uzależniony od ustalonych celów i złożoności problemów. Częstotliwość spotkań to minimum 1 raz w tygodniu, maksymalnie 3 razy/tydz. Czas trwania jednego spotkania to 50-60 min.

Terapia grupowa – trening umiejętności społecznych

Trening umiejętności społecznych dla dzieci w wieku 3-6, 7-9, 10-12 i 13-15 lat. Zajęcia grupowe skierowane do dzieci z diagnozą ZA, ADHD, agresywnych, mających trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji z rówieśnikami i dorosłymi, przestrzeganiem norm społecznych, adaptacją do nowych sytuacji. Zajęcia mają na celu poprawę funkcjonowania w sytuacjach społecznych poprzez zmianę zachowań nieakceptowanych na pożądane i społecznie akceptowane.

Celem zajęć jest:

  • trening umiejętności społecznych
  • trening umiejętności komunikacyjnych
  • trening modyfikowania zachowań na bardziej aprobowane społecznie
  • umiejętność współpracy w grupie
  • metody radzenia sobie z emocjami
  • praca nad przestrzeganiem zasad
  • uczenie się rozpoznawania emocji i potrzeb
  • odreagowanie napięć emocjonalnych
  • kształtowanie umiejętności rozwiązywania konfliktów

TUS uczy następujących umiejętności:

  • zawierania znajomości
  • słuchania
  • zadawania pytań
  • odmawiania
  • inicjowania rozmowy
  • dyskutowania
  • reagowania na krytykę
  • wyrażania krytyki
  • radzenia sobie z uczuciami, w tym rozróżniania uczuć, wyrażania gniewu i rozczarowania, mówienia komplementów

 Jest to cykl 12 spotkań po 60 minut. Zwykle zajęcia prowadzi dwóch trenerów. Druga osoba obserwuje uczestników, interweniuje w sytuacjach trudnych itp.

Zajęcia ogólnorozwojowe – jak się uczyć?

 Trening efektywnego uczenia się.

Rozwijanie indywidualnych zdolności - ćwiczenie pamięci, koncentracji uwagi, twórczego i logicznego myślenia, kreatywności, wyobraźni itp. Stymulacja potencjału umysłowego, metody motywacji.

Diagnoza/Terapia logopedyczna/neurologopedyczna

Terapia logopedyczna

Logopedzi prowadzący terapię zajmują się kompensowaniem zaburzeń i deficytów mowy. Podczas sesji terapii logopedycznej uczą, ćwiczą i utrwalają prawidłowe wzorce mowy. Sesje terapii logopedycznej to regularne spotkania, które mają stałą częstotliwość i są prowadzone przez tego samego logopedę. Częstotliwość spotkań jest zależna od zagadnienia, jakiego dotyczą. Czas trwania sesji to ok. 50 min. Czas trwania całej terapii jest uzależniony od złożoności problemów. 

Konsultacja logopedyczna

Konsultacja logopedyczna jest wstępną diagnozą określającą wadę wymowy dziecka, wskazówki dla rodziców i propozycję pracy terapeutycznej. Przeznaczona jest dla dzieci, u których obserwuje się nieprawidłowości dotyczące mowy. Może to dotyczyć samej artykulacji jak i kłopotów na poziomie ekspresji, tj. tworzenia zwrotów lub zdań. Konsultacja logopedyczna dotyczy dzieci, które nie mają zaburzeń o podłożu neurologicznym, kiedy mamy do czynienia z prostymi wadami wymowy.

Diagnoza logopedyczna.

Podczas diagnozy logopeda przeprowadza wywiad, ocenia sprawność i budowę anatomiczną narządów mowy, bada słuch fizjologiczny, fonologiczny i fonetyczny, sprawdza poprawność artykulacji, poziom rozwoju językowego dziecka lub osoby dorosłej (słownictwo i gramatyka). Zaburzenia mowy utrudniają uczenie się oraz funkcjonowanie w środowisku. Im wcześniej się je wykryje, tym szybciej można pomóc terapią.

Oferujemy diagnozę:

  • dyslalii
  • jąkania
  • alalii
  • afazji
  • dysglosji
  • dysartrii
  • giełkotu
  • bełkotu
  • ankyloglosji (krótkie wędzidełko)
  • opóźnionego rozwoju mowy

 Dyslalia: jeśli słyszysz, że Twoje dziecko mówi mówi „s”, zamiast „sz”, np. „safa”, zamiast „szafa”, to jest to nieprawidłowa realizacja głoski „sz”, czyli rodzaj dyslalii. W tym przypadku, prawdopodobnie dziecko nie będzie mówiło całego szeregu, a więc: „sz”, „ż”, „cz”, „dż”. Będziesz słyszeć: „zaba” (żaba), „capka” (czapka), „dzem” (dżem) itp.

Jąkanie: gdy mowę osoby charakteryzują częste powtórzenia lub przedłużenia dźwięków, sylab czy słów, bądź częste zawahania lub pauzy, które zakłócają rytmiczny przepływ mowy.

Alalia: mowa dzieci cierpiących na alalię rozwija się z opóźnieniem, mogą one porozumiewać się za pomocą gestów i onomatopej lub kilkoma wyrazami ze swojego słownictwa, czasem nie potrafią powtórzyć łatwych słów za dorosłym. Dzieci mają przeważnie prawidłowy słuch fizjologiczny i dobrą ruchomość narządów mowy, więc wymagają natychmiastowych działań terapeutycznych. Alalia może trwać do 7, a nawet 14 roku życia, stopniowo przechodząc w dyslalię.

 Afazja: dotyczy osób, które w wyniku, np. udaru, wylewu, urazu czaszkowo–mózgowego lub nowotworu mózgu doznały uszkodzenia odpowiednich struktur mózgu i utraciły częściowo lub całkowicie umiejętność mówienia lub rozumienia. Osoba może mieć problemy z wypowiadaniem się (np. trudności ze znalezieniem odpowiednich słów, tworzeniem zdań i dłuższych wypowiedzi) a wypowiadane wyrazy mogą być użyte w złym kontekście lub zawierać błędy.

Dysglosja: dotyczy osób, u których obserwuje się nieprawidłowości w budowie narządów mowy (zgryzu, warg, języka, podniebienia miękkiego lub twardego, wędzidełka), które bezpośrednio wpływają na trudności w artykułowaniu dźwięków mowy. Te zaburzenia mowy dotyczą najczęściej dzieci z rozszczepami oraz dzieci z niedosłuchem i głuchotą.

 Dysartria: jest diagnozowana u osób, u których nastąpiło uszkodzenie ośrodków i dróg nerwowych unerwiającyh narządy mowne, co jest spowodowane udarem mózgu, urazem czaszkowo – mózgowym, chorobą Parkinsona, miażdżycą naczyń mózgowych itp. W zależności od rodzaju dysartrii mowa osoby może być niewyraźna, zbyt wolna lub szybka, mogą występować zaburzenia natężenia głosu (mowa zbyt cicha lub całkowicie niesłyszalna) i/lub rezonansu (mowa nosowa). Dysartria towarzyszy najczęściej mózgowemu porażeniu dziecięcemu.

Giełkot: dotyczy osoby, której mowa jest bezładna, „bez ładu i składu”, która objawia się bardzo szybkim tempem mówienia (tachylalią) i chaotycznym sposobem językowego formułowania myśli. Charakterystyczne jest, iż osoba z giełkotem zwykle jest nieświadoma swojego problemu, ma przeciętne lub wysokie zdolności umysłowe i w związku z tym rzadko z własnej inicjatywy zgłasza się do specjalisty. Mowa takiej osoby, w tym samym stopniu jest niezrozumiała dla najbliższego otoczenia, jak i nowych osób.

Bełkot: dotyczy osób, których mowa jest niezrozumiała lub rozumiana tylko przez najbliższe otoczenie. Polega to na tym, że ciężar problemu skupiony jest wokół większości zniekształconych głosek, opuszczonych lub realizowanych zastępczo, charakterystyczne są przestawienia sylabowe i głoskowe, brak jest końcówek lub sylab początkowych, grupy spółgłoskowe są uproszczone.

Ankyloglosja: zbyt krótkie wędzidełko (fałda) pod językiem. Niektóre dzieci może boleć z tego powodu język, (gdy dziecko próbuje ruszać językiem, ale sprawia mu to trudność). Zbyt krótkie wędzidełko może, ale nie musi przyczyniać się do nieprawidłowej artykulacji.

Opóźniony rozwój mowy: występuje wtedy, gdy słownik dziecka zarówno czynny, jak i bierny, znajduje się poniżej normy przewidzianej dla danego wieku, np. późniejsze gaworzenie, późniejsze wymawianie pierwszych słów i trudności w ich wypowiadaniu itd. Diagnoza logopedyczna trwa od jednego do trzech spotkań w zależności od złożoności problemów klienta. Po pierwszym spotkaniu logopeda informuje, czy potrzebnych jest więcej spotkań diagnostycznych.

Czas trwania jednego spotkania diagnostycznego: ok. 50 min.

Odwiedź z dzieckiem naszą poradnię jeśli:

  • w wieku dwóch lat mówi bardzo mało lub bardzo niewyraźnie („po swojemu”), nie łączy wyrazów w pierwsze proste zdania, nie wykonuje poleceń,
  • w wieku pięciu lat sepleni, zamienia wiele głosek, nie wymawia prawidłowo sz ż cz dż, s z c dz, ś ź ć dź,
  • w wieku sześciu lat nie wymawia r,
  • dziecko nie mówi płynnie, zacina się, jąka się, powtarza pierwszą lub ostatnią sylabę w wyrazach
  • dziecko mówiło i nagle zamilkło,
  • wydaje Ci się, że dziecko nie słyszy, mówi bardzo głośno, często krzyczy

Diagnoza dysleksji

Diagnoza dysleksji i ryzyka dysleksji.

 Przedmiotem diagnozy są trudności i niepowodzenia ucznia w procesie nabywania wiadomości i umiejętności szkolnych, ich przyczyny oraz ujemne konsekwencje dla rozwoju. Diagnoza specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu powinna składać się z elementów oceniających zarówno rozwój intelektualny, jak i sprawność funkcji percepcyjno-motorycznych oraz oceny umiejętności szkolnych. Postawienie diagnozy wymaga zebrania wielu danych oraz ich opracowania przez specjalistę.

Diagnoza/Terapia pedagogiczna

Konsultacja pedagogiczna

Konsultacja psychologiczno - pedagogiczna to spotkanie rodziców i dziecka z psychologiem, terapeutą pedagogicznym. Celem spotkania jest określenie problemu związanego z:

  • dojrzałością szkolną
  • ryzykiem dysleksji
  • dysleksją, dysortografią, dysgrafią, dyskalkulią.

Zgłoś się do nas, jeśli:

  • zastanawiasz czy Twoje pięcio- lub sześcioletnie dziecko jest gotowe do podjęcia obowiązku szkolnego (ocena dojrzałości szkolnej)
  • Twoje dziecko rozpoczynając naukę ma trudności z czytaniem, pisaniem i liczeniem (ocena ryzyka dysleksji)
  • Twoje dziecko ma trudności z czytaniem, poprawnym pisaniem, opanowaniem tabliczki mnożenia (diagnoza dysleksji)

 

 

Terapia pedagogiczna

 

Istota terapii pedagogicznej sprowadza się do korekcji, czyli usprawniania zaburzonych funkcji poznawczych i ruchowych dziecka oraz ich współdziałania, a także do kompensacji – usprawniania funkcji dobrze rozwijających się celem wspomagania tych słabiej funkcjonujących lub częściowego ich zastępowania. Celem terapii pedagogicznej jest stymulowanie ogólnego rozwoju dziecka i usprawnianie funkcji ważnych w procesie uczenia się czytania i pisania:

  • wzrokowo – przestrzennych, to jest skupiania uwagi wzrokowej, spostrzegania i pamięci wzrokowej, spostrzegania przestrzeni
  • słuchowo – językowych, to jest skupiania uwagi słuchowej, spostrzegania i pamięci słuchowej dźwięków mowy oraz funkcji językowych
  • motorycznych, to jest sprawności manualnej i ogólnego rozwoju ruchowego dziecka
  • współdziałania ze sobą funkcji (koordynacja wzrokowo-ruchowa podczas pisania, wzrokowo-słuchowa podczas czytania, itp.)

Sesje terapeutyczne to regularne spotkania, które mają stałą częstotliwość i są prowadzone zawsze przez tego samego terapeutę. Czas trwania całej terapii pedagogicznej uzależniony jest od głębokości zaburzenia, od rodzaju zaburzonej funkcji a także od motywacji i indywidualnych możliwości dziecka. Spotkania indywidualne trwają na ogół 50 min.

Terapia ręki

Terapia skierowana jest przede wszystkim do dzieci wykazujących:

  • zaburzenia napięcia w obrębie kończyny górnej (wzmożone lub obniżone napięcie)
  • nieprawidłową postawę ciała
  • problemy z wykonywaniem codziennych czynności (picie z kubka, zapinanie guzików)
  • problemy w zabawach manualnych (układanie małych przedmiotów, lepienie plasteliny)
  • problemy grafomotoryczne (pisanie, malowanie)
  • zaburzenia kontroli wzrokowo-ruchowej
  • problem z koordynacją ruchową

Cele terapii:

  • poprawa sprawności ruchowej całej kończyny górnej
  • udoskonalenie sprawności manipulacyjnej ręki
  • wykonywanie kontrolowanych i precyzyjnych ruchów palców
  • doskonalenie umiejętności chwytu
  • doskonalenie pisania
  • praca nad koordynacją pomiędzy dłońmi
  • wspomaganie utrzymywania prawidłowej postawy
  • poprawa koncentracji

Diagnoza/Terapia integracji sensorycznej

Diagnoza procesów integracji sensorycznej

Diagnoza procesów integracji sensorycznej składa się z kilku części:

  • Wywiad z rodzicami - terapeuta SI zadaje pytania dotyczące przebiegu ciąży, porodu, rozwoju dziecka, przebytych chorób i innych problemów zdrowotnych
  • Kwestionariusze - stanowiące dopełnienie procesu diagnostycznego
  • Próby kliniczne - dziecko na prośbę terapeuty wykonuje kilka zadań, które mają na celu wykluczenie lub potwierdzenie występowania u dziecka przetrwałych odruchów, a także sprawdzenia jak wygląda jego napięcie mięśniowe, równowaga, koordynacja, płynność ruchowa ciała, planowanie motoryczne, czucie ciała (umiejętność zlokalizowania bodźca dotykowego), a także praca oczu i praca rąk
  • Obserwacja kliniczna
  • Obserwacja podczas swobodnej aktywności
  • Podsumowanie diagnozy - rozmowa z rodzicami na temat wyników diagnozy i wniosków z nich płynących. Rodzice otrzymując pisemną diagnozę, która zwiera dane z wywiadu, kwestionariuszy, wyniki prób klinicznych oraz wnioski. Po podsumowaniu diagnozy terapeuta SI przedstawia rodzicom opracowany, indywidualny program terapii ich dziecka.

 Terapia integracji sensorycznej

Terapia zaburzeń Integracji Sensorycznej polega na takim stymulowaniu układu nerwowego, aby dać mu możliwość właściwej pracy, czyli prawidłowego odbierania, przetwarzania i odpowiedzi na bodźce płynące ze środowiska i naszego ciała. Jest to terapia ruchowa i wygląda jak zabawa. Dziecko uczestniczące w terapii ma wrażenie, że kreuje zajęcia wspólnie z terapeutą. Ćwiczenia są wykonywane na specjalnym sprzęcie SI (huśtawki, konik, hamaki, helikoptery, piłki, wałki sensoryczne, deskorolki, talerze obrotowe, ) i są dostosowane indywidualnie do potrzeb i poziomu rozwojowego dziecka. Nadrzędnym celem terapii jest poprawa jakości przesyłania i organizacji informacji sensorycznej, tj. tego co jest odbierane przez różne zmysły naszego ciała a następnie wytworzenie odpowiedniej reakcji adaptacyjnej.

Metoda Terapii Integracji Sensorycznej skierowana jest do dzieci, u których obserwuje się:

 trudności w uczeniu się, pisaniu, czytaniu (dysleksja)

  • obniżoną jakość pisma / rysunku
  • obniżone lub wzmożone napięcie mięśniowe
  • opóźniony rozwój motoryki dużej (są mało sprawne ruchowo, biegając często przewracają się, mają trudności z jazdą na rowerze itp.)
  • problemy z koncentracją uwagi
  • wzmożoną aktywność ruchową (hiperaktywność)
  • zbyt mała aktywność ruchowa (hipoaktywność)
  • opóźniony rozwój mowy
  • kłopoty z nabywaniem umiejętności samoobsługowych
  • nieprawidłowe rekcje na bodźce
  • dotykowe (obcinanie paznokci, czesanie, mycie włosów, narzekanie na metki na ubraniu, chodzenie na boso),
  • słuchowe (zatykanie uszu przy niegłośnych dźwiękach)
  • węchowe (często narzekają, że coś śmierdzi),
  • wzrokowe
  • niską samoocenę
  • trudności w kontaktach rówieśniczych
  • problemy z koordynacją ruchową

Metoda przeznaczona jest również dla dzieci z:

 Zespołem Downa,

  • Autyzmem,
  • Mózgowym Porażeniem Dziecięcym,
  • Niepełnosprawnością Intelektualną
  • ADHD,
  • ADD

Terapia integracji sensorycznej z elementami logopedii

Dlaczego połączenie logopedii z elementami integracji sensorycznej?

Kompleksowa diagnoza i całościowy plan rozwoju dziecka obejmujący zarówno rozwój mowy, jak i sprawności ruchowej. Atrakcyjniejsza forma zajęć – zamiast stolika hula-hop i piłka
Poprzez duży udział zabaw ruchowych zyskujemy większe zaangażowanie dziecka w prace nad kształtowaniem prawidłowej mowy. Praca nad wieloma zmysłami pozwala dziecku lepiej koncentrować się na zadaniach, rozwijać uwagę i koncentrację. Jednoczesna praca nad sprawnością całego ciała i buzi. Zamiast dwóch osobnych terapii, połączenie jednej kompleksowej metody.